من یه معتادم ، معتاد به عشقی که تو دلم کاشتی

دلبستگی اعتياد مياره.

اينو از همون لحظه ای كه حس می كنی ، بايد باشه و نيست میشه فهميد ، فقط بديش اينه كه خودت وقتی متوجه میشی كه كار از كار گذشته.

يه روزی كه خيلي ديره ، ميفهمی اعتياد به دوست داشتن ، نه ميكُشتت كه راحت شی ، نه كمپ داره تا ترك كنی . فقط مثل شمع ميسوزونتت كه آب بشی.

يه روزی كه خيلی ديره ، سرت رو ميگیری تووی دوتا دستت و به اين فكر ميکنی كه چطوری ، بعضيا آفريده ميشن كه شبانه روز دوست داشته بشن . به اين فكر ميکنی كه چرا به دنيا اومدی كه ديده نشی ؟

به كی بگی ؟

يه روزی كه نميدونی كـِی بود ، با همين پاهای خودت راه افتادی و رفتی تا تووی دنيای يكی ديگه گم بشی ...

تلخه كه بفهمی ، هيچكدوم از اين راهها ، برای رسيدن نبودن...

تلخه كه بفهمی ، وقتی برگردی بايد حرفات رو به خودت بزنی .

تنهاتر از قبل میشی تلخه فهمیدنش .

ميدونی ؛

يه حرفايی رو نميشه زد..

يه اشكايی رو نميشه ريخت..

يه چشمايی رو نميشه شست...

بايد دلبسته باشی تا بفهمی ؛

يه دردايی رو تا آخر عمر بايد كشيد.

دلبستگی ... اعتياد مياره.

از اینکه نمیدونم کجای زندگیت هستم دلم خیلی گرفته ...

دنیای من بی تو ...