خداحافظ کلبه تنهایی نسرین

هر اومدنی یه رفتنی داره ...

آذر ۹۴ درست دو سال چهار ماه پیش با یه دل پر از غصه و ناراحتی یه عالمه سوال بی جواب اومدم بلاگفا و کلبه ی تنهاییمو با اسم دنیای من بی تو با اشک و غم درست کردم ،

چه شبایی که اینجا از حرفای تلمبار شده قلبم نوشتم و اشک ریختم تا شاید از سنگینی قلبم کم بشه ،

چه روزایی که ترک به دلم افتاد و اومدم اینجا داد زدم شکایت کردم گریه کردم نق زدم و هی از خدا پرسیدم چراااااا ؟ کجا اشتباه کردم کجا خطا رفتم که عاقبت احساس صادقانم شد یه دنیا غصه ....

تو این دوسال و اندی فهمیدم طرف عاشق تر قضیه نباید بود که اگر بودی باختی ...

فهمیدم همیشه باید ترس از دست دادنت تو دلا باشه تا موندنی باشی و برا بودنت لحظه شماری کنن ...

دیر فهمیدم ولی فهمیدم همون اولین بار که حس کردی شدی نفر سوم و اضافه شدی عین دکمه لق که با یه نخ باریک به زور خودتو وصل کردی باید کنده میشدی تا از نبودن جای خالیت دلی تنگت بشه نه اینکه بس که آویزون و شل بمونی که روزی که افتادی و گم شدی هیشکی متوجه نشه که روزی این جای خالی یه دل بوده با کلی امید و آرزو که دلبسته ی باورا و قول و قرارارو بوده و حالا دیگه نیست ...

فهمیدم که نمیشه به زور خودتو تو دل کسی جا کنی چون مچاله میشی جا نمیشی حتی اگه یه روزی خودش عشق و با کلی پافشاری تو دلت کاشته باشه ...

فهمیدم تب تند عاشقی وقتی سرد بشه دیگه تمام اون حرفات و کارات که قشنگ و دوست داشتنی بودن میشه مایه آزار و لوس بازی و بچه بازی و اینکه بزرگی و زندگی واقعی رو ببین ...

شدم یه نسرین که فقط نگاه کرد سکوت کرد و فاصله گرفت اونقدر که محو شد پاک شد گم شد تو خاطره ها ...

وقته رفتن از کلبه تنهاییم رسیده دلم برای لحظه هایی که اینجا دل بی تابمو آروم میکردم تنگ میشه ، دلم تنگ میشه برا دوستایی که همراهیم کردن و با نظراشون دل سردمو کمی گرم کردن ، دلم تنگ میشه برای همه لحظه هایی که با عشق و دلخوری و ناراحتی و گاهی شادی اینجا پست گذاشتم ...

سر میزنم اگه کامنتی بود خوشحال میشم و حتما جواب خواهم داد اگرم نبود که مصداق این متنه از دل برود هر آنکه از دیده رود ...

تا اطلاع ثانوی خداحافظ کلبه تنهاییم و تنها همدم روزایی دلتنگی و دلشکستگیم

خداحافظ تنها دلیل بودنم

دنیای من بی تو ...