موندن نیاز به فاعل داره نه رفتن

میدونید داســـتان چیه؟؟
داستان اکثر رابطه ها و جدایی ها رو میگم...
اگه دوست شما برای درد و دل پیش شما اومد و از رابطه ی خودش ، از عشقش ، از تکراری شدن و عادی شدن رابطه اش گله کرد ؛
لطفا
خواهشا
شما رو به خدایی که میپرستید قسم
نصحیت های بی جا و حتی دلسوزی های رفاقتی نکنین
نگید اون لیاقت تو رو نداره ، اون ارزش تو رو نداره ، تو از اون برتری و سرتری
نگید نگیید نگیید...
لطفا نگیید...
میدونید چرا؟؟

یه کم به اون مغز پر کارتون فشار بیارید
اگه اونو دوست نداشت خودش میرفت
اگه اونو دوست نداشت اینجوری پیش اون نمیموند
و پیش شما درد و دل نمیکرد...
جای خراب کردن رابطه ی دیگرون
اگر ادعای دوستی دارین رابطه ی اونارو بهتر کنین
کمک کنین باهم بودنشون بهتر بشه، قدر همدیگرو بدونن...
از رفتن ها بگید ،
از دلتنگیای بعد از جدایی ،
از شبای تنهایی ،
از سختی تکرار دوباره ی عاشقی...

باور کنین اینجوری واژه رفاقت رفاقتی تر میشه
تا اینکه اوتواز کسی که دوست داره جدا کنین و سال ها و شاید یک عمر حسرت دوباره بودن و دوباره دیدن اونو داشته باشه...

"اگه ادعای دوستی و نزدیکی دارین حتی لحظه ی جدایی مانع جدایی بشید"
باور کنین حتی اگر چند مدت بعد هم جدا بشن
باز شما وجدانتون آسوده و راحته
آسوده از اینکه برای رابطه ی دوستتون تلاش کردین نه اینکه دلیل جدایی اونو عشقش شما بودید و یک عمر دلتنگی و حسرت به دلشون گذاشته باشین...

"این روزا فعل موندن هست که نیاز به فاعل داره نه رفتن..."

دنیای من بی تو ...