من و تو

رابطه هاییم هست که
انگار دو نفرتون میترسین حرفتونو به هم بزنین...
یا حتی یه فکری به حال رابطتون کنین...
بی هم نمیتونین ادامه بدینا اما با همم که هستین نگم بهتره...
حکمت اینجور رابط چیه...
انگار معلقم رو هوا...
مغرور بازی در نمیارم اصلا چیزی نمونده به اسم غرور اما بهش پیام نمیدم تا مزاحمش نباشم۰۰۰۰۰۰

ساعتها منتظر پیام میمونم و تو دلم حرفای نگفتمو براش میزنم...
تازه بعد چند ساعتم که حرف میزنیم
بازم اون حس مسخره که تو وجودم خونه کرده مانع میشه
بگم"من دورِ لحظه های بودنت بگردم"
یا مثلا...
"نباشی چقدر زندگی مسخرس"
عوضش انقدر به خودم سخت میگیرم و حرفارو جا نوشتن با خودم زمزمه میکنم فقط جواب پیامارو مینویسم ...
که تهش همون دلتنگیا جا کم شدن بیشتر میشه و غصه تو دلم هم بیشتر ...

چون نمیخوام گلایه کنم و حسود باشم حس حساسیت و دوست داشتن بی حد و مرزمو یا همون مثلا حسادتو توی خودم حبس میکنم

میشم یه نسرین کم حرف

کاش یکی بود و میومد...
کمک میکرد تا نزاریم این فاصله هر لحظه بزرگ و عمیق تر بشه لااقل...

من کم آوردم

خیلی کم آوردم

آروم جونم خیلی نا آرومم

دنیای من بی تو ...