مرسی که هستی

همیشه هم نمیشه منتظر بود.
انتظار گاهی کُشنده است.
توقع هم نمیشه داشت،
چون می تونه آزار دهنده باشه.
گاهی فقط باید گفت،
نوشت،
حرف زد و رفت...
اونم بدون توقع و انتظار!
مثل همین جا،
توی این وبلاگ ...
اینجا گاهی خیلی خوبه!
هر چی دلم بخواد بهت میگم،
نمی تونی بازخواستم کنی،
دنبال دلیل باشی،
تعجب کنی،
جواب سربالا بدی یا...
مثلا اینکه میتونم راحت از دلتنگیام بگم
یا از اینکه هنوزم خیلی دوستت دارم،
از اینکه نبودنت دیونم میکنه
از اینکه جات خیلی خالیه
و تو هم نمی تونی توو جوابش برام بنویسی "ممنون"،
نمی تونی سر حرفو عوض کنی،
بزنی تو برجک احساسم،
حالمو اساسی بگیری و ...
قشنگتر اینکه،
مجبوری تا تهشو بخونی.
من میفهمم،

خیلی راحت می تونم
چشمای تو رو از بقیه تشخیص بدم...

قلبم حس میکنه تورو ....